Στριφτή τυρόπιτα...σουσαμένια!

Βραδιά εκλογών η προηγούμενη Κυριακή.... και όχι μόνο!!

Και βραδιά πίτας..για πρώτη φορά!

Η απόφαση εύκολη και η εκτέλεση επίσης...

Για να δούμε λοιπόν.!

Υλικά για τη γέμιση (ή εναλλακτικά ό,τι τυριά υπάρχουν στο ψυγείο)

600 gr τυριά (εγώ χρησιμοποίησα φέτα, κασέρι, La Vache qui rit-οπωσδήποτε γιατί γίνεται πιο κρεμώδες το μίγμα)

Μυρωδικά (θυμάρι,οπωσδήποτε δεντρολίβανο και κατά προτίμηση φρέσκο!)

Μπαχαρικα (πάπρικα, μαύρο πιπέρι)

Υλικά για τη ζύμη

300 γρ. αλεύρι

5 κ.σ. ελαιόλαδο

1 κ.σ. λευκό ξίδι

1 κ.γ. αλάτι

130-150 γρ. νερό

Ξεκινάμε από τη ζύμη. Ανακατεύουμε στο μίξερ με γάντζο όλα τα υλικά ώσπου το μίγμα μας να γίνει ομοιογενές.

Τραγανά μπισκότα με πολύύύύ σοκολάτα!

Ελεύθερος χρόνος... Χα!! Δυσεύρετος.. Αν και καλοκαίρι! Που να έρθει και ο χειμώνας!! Πόσες σκέψεις έκανα τελειώνοντας τη δουλειά τον Ιούνιο για το καλοκαίρι. Να πάω επισκέψεις, να βγω έξω, να δω καμιά ταινία... Μπαααααα... Ελάχιστα πράγματα.. Ουφφφφ!!! Ααα! Διάβασα 4 βιβλία.. 

Παρόλα αυτά υπάρχει διάθεση για ωραία και πρωτότυπα γλυκάκια. 

Και αφού η ζέστη ειναι ανυπόφορη το διαδίκτυο γίνεται ο καλοκαιρινός μου φίλος. Και κάπου εκεί μέσα ξετρύπωσε μια συνταγή που σύμφωνα με το σαιτ ήταν πολύ πετυχημένη. Οπότε πειραματίστηκα κι εγώ. 

Ιδού η συνταγη και η εκτέλεση! 

Τα πιο σοκολατένια μπισκότα!!!

Η αλήθεια είναι ότι χορτάσαμε χειμώνα! Οι χαμηλές θερμοκρασίες ήταν για μέρες συνηθισμένο φαινόμενο... Στο αυτοκίνητο η ένδειξη της θερμοκρασίας αναβόσβηνε προτρέποντας οδήγηση με προσοχή, ό,τι ώρα και να ήταν. Αλλά σιγά σιγά και δειλά ο ήλιος ξεπρόβαλε για λιγο όμως... Οι θερμοκρασίες ακόμα κινούνται σε μονοψήφια νούμερα αλλά..που θα πάει...θα έρθει η άνοιξη σύντομα! Ή ετσι θελουμε να πιστεύουμε τουλάχιστον!

Σήμερα λοιπόν σας παρουσιάζω τα πιο σοκολατένια μπισκότα! Η συνταγή έπεσε τυχαία στα χέρια μου! Η εκτέλεση εξέπληξε όλους όσοι τα δοκίμασαν...και ήταν πολλοί!!!

Αλκυονίδες μέρες: μικρες οάσεις αισιοδοξίας!

Ο καιρός περνάει τοοοοοοσο γρήγορα!!! Αποχαιρετήσαμε το 2015... και αισίως υποδεχτήκαμε το 2016!! Η χρόνια μας ξεκίνησε με κρύο και χιόνι αλλά σήμερα ο καιρός μας αποζημίωσε με μια ηλιόλουστη μέρα και σχετικά ζέστη! Εν μέσω λοιπόν του χειμώνα ξεπροβάλουν οι Αλκυονίδες μέρες.

Η μυθολογία μας λοιπόν αναφέρει την Αλκυόνη, την κόρη του Αιόλου, του θεού των ανέμων. Ζούσε στα ακρογιάλια της θάλασσας με τον άντρα της, τον Κήυκα, και αισθάνονταν τόσο πολύ αγαπημένοι και ευτυχισμένοι, ώστε παρομοίαζαν τους εαυτούς τους με το ζευγάρι των θεών, Δία και Ήρα. Για την ασέβειά τους, όμως, αυτή, ο Δίας οργίστηκε τόσο πολύ που μεταμόρφωσε τον Κήυκα σε όρνιο. Η Αλκυόνη, χωρίς να γνωρίζει τι είχε συμβεί, έτρεχε παντού τρελαμένη για να βρει τον αγαπημένο της σύζυγο. Οι θεοί του Ολύμπου τη λυπήθηκαν και τη μεταμόρφωσαν στο θαλασσοπούλι, την Αλκυόνα, που μοιάζει να ψάχνει στις θάλασσες για να βρει το χαμένο της σύζυγο.

Η δυστυχία, όμως, της Αλκυόνης δε σταμάτησε εδώ. Αντίθετα απ' τα άλλα πουλιά που γεννούσαν την άνοιξη, μες στην καλοκαιρία, η Αλκυόνα γεννούσε μες στη βαρυχειμωνιά, οπότε τα μανιασμένα κύματα της θάλασσας της άρπαζαν τα αυγά ή τα νεογέννητα πουλάκια, κάνοντάς την να κλαίει σπαραχτικά. Για άλλη μια φορά, οι θεοί του Ολύμπου τη λυπήθηκαν και ο Δίας πρόσταξε για 15 μέρες μες στο Γενάρη να κοπάζουν οι άνεμοι και ο ήλιος να ζεσταίνει τη φύση, ώστε να μπορέσει η Αλκυόνα να κλωσήσει τα αυγά και τα πουλάκια να μπορέσουν να πετάξουν.

Και επείδη όλα τελικά έχουν ένα άλλο νόημα πέρα από το προφανές ας θεωρήσουμε αυτές τις ηλιόλουστες και ζωηρές μέρες ως μήνυμα ελπίδας και καλοσύνης. Όπως η καλοκαίρια διαδέχεται την βαρυχειμωνιά, έτσι και η κατήφεια ας υποδεχτεί την χαρά και την ευδαιμονία!!!

Καλημέρα σε όλους με την υπόσχεση για περισσότερες αναρτήσεις!!

Σας φιλώ!! 

Καπακομανία, η συλλογή καπακιών που έγινε συνειδητή και συλλογική προσπάθεια!

Δευτέρα μεσημέρι. Μόλις έχω γυρίσει από τη δουλειά. Χρόνος για ξεκούραση δεν υπάρχει. Φαγητό στα γρήγορα, δουλειές, καθημερινές υποχρεώσεις και προετοιμασία για την επόμενη μερα. Και ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο. Κανονίζω έναν γρήγορο απογευματινό καφε με μια φίλη και τον αδερφό της. Ο χώρος συνάντησης είναι ένα καινούριο café στο εμπορικό στο κέντρο της πόλης. Κίνηση δεν υπάρχει ιδιαίτερη μια και η αγορά είναι κλειστή. Λίγοι περαστικοί μόνο και παιδιά που τρέχουν και γελάνε σπάνε την ηρεμία του τοπίου. Οι καφέδες έρχονται και η συζήτηση ξεκινά. Και όλο και πιο συγκεκριμένη γίνεται. Να βοηθήσουμε συνανθρώπους μας με κινητικά προβλήματα δίνοντας κάτι που για όλους είναι άχρηστο. Και τι είναι αυτο; Μα φυσικά ένα καπάκι. Ένα καπάκι... Κι άλλο καπάκι... Κι άλλο... Και ο στόχος είναι τελικά τα 540.000 καπάκια. Είναι εφικτός άραγε;; Σκέψεις εύκολες υπάρχουν, όπως "δεν θα μπορέσουμε να τα συλλέξουμε","δεν θα μας βοηθήσουνε", "δε θα υπάρξει ανταπόκριση","δεν εχουμε ανθρωπιστική συνείδηση"... Αλλα το ξανασκέφτομαι. Γιατι όχι... Γιατί να μην προσπαθήσουμε; Γιατί να μην δοκιμάσουμε; Άλλωστε ο στόχος είναι ιερός.. Με την ανακύκλωση των καπάκιων θα αγοραστεί ένα αναπηρικό αμαξίδιο για κάποιον συνάνθρωπο μας. Και έτσι πάρθηκε η απόφαση. Τρεις άνθρωποι διαφορετικοί αλλα με τόση ενέργεια και διάθεση εθελοντική καταφέραμε το - για κάποιους, ακόμα και για μας στην αρχή - ανέφικτο. Οι πολίτες της πόλης τελικά ήταν έτοιμοι για αυτη την κίνηση. Μάζευαν καιρό καπακια χωρίς να έχουν συγκεκριμένο στόχο και γνώση για την εξέλιξη. Η δική μας ιδέα τους βρήκε έτοιμους και πρόθυμους να μας δώσουν τα καπάκια τους. Έτσι εχουμε φτάσει στα μισά του στόχου μας. Φυσικά η ενέργεια και ο προσωπικός χρόνος που έχουμε διαθέσει στην συλλογή καπάκιων, στην ενημέρωση και στην προσπαθεια ευαισθητοποίης ανθρώπων από όλο το νομό ειναι αμελητέα μπροστά σε αυτο που εχουμε καταφέρει. Μικρά παιδιά σπεύδουν στις μεγάλες φιάλες συλλογής που έχουν τοποθετηθεί στην πόλη και αφήνουν με αγάπη και χαρά το καπάκι τους. Μια ολόκληρη πόλη μιλά με υπεριφάνεια για τη δράση μας, μυείται στον εθελοντισμό, στην αλληλεγγύη και στον σεβασμό προς τη διαφορετικότητα. 

Γιατι καμία φορά το ανέφικτο γίνεται εφικτό και χαρίζει αυτο που κανένα υλικό αγαθό δεν μπορεί...την ελπίδα!!!

Όσοι επιθυμούν να μας βοηθήσουν ας επικοινωνήσουν μαζί μας στις σελίδας μας στο facebook:

https://www.facebook.com/kapakomania?ref=aymt_homepage_panel

https://www.facebook.com/SyllogosSterizo?ref=aymt_homepage_panel

Η τούρτα έχει τη δική της...ιστορία!

Ειναι συνήθως στρογγυλές, δίχρωμες και διώροφες. Συνοδεύουν γενέθλια (πάντα!), ίσως και ονομαστικές γιορτές ή σημαντικές προσωπικές στιγμές. Είναι κλασικές, είναι εορταστικές και πολύ πολύ αγαπημένες!! 

Ψάχνοντας, λοιπόν, στο διαδίκτυο βρήκα μια πολύ ωραία συνταγή για παντεσπάνι... 

Το παντεσπάνι ειναι το βασικό τους συστατικό, το δομικό υλικό της τούρτας. Η λέξη παντεσπάνι προέρχεται από την ιταλική λέξη ‘’Pane di Spagna’’ που σημαίνει ψωμί της Ισπανίας ενώ ανάλογα με το τύπο τους ονομάζονται Ζενούζ-μπισκουι κ.λ.π. Είναι μια ζύμη πολύ αφράτη με λεπτή κυψέλωση και πολύ ικανοποιητική ελαστικότητα. Αφού ψηθεί και κρυώσει  χρησιμοποιείται σε τούρτες και πάστες, αφού κοπεί σε λεπτές φέτες. Συνήθως το σιροπιάζουμε ελαφρά αλλά σε μικρές παρασκευές δεν κρίνεται αναγκαίο. Σκοπός του παντεσπανιού είναι να δέσει τα επιμέρους συστατικά του γλυκού μεταξύ τους και συμβάλει στη σταθερότητα της δομής του. Προσθέτει γεύση και σώμα στο γλυκό και δείχνει μαζί με τα αλλά συστατικά του γλυκού σε αυτόν που το δοκιμάζει όμορφες χρωματικές αλλαγές όταν αυτό κοπεί.

Σίγουρα όλοι ξέρουμε τη γνωστή πλέον δήλωση που προέτρεπε τους φτωχούς της Γαλλίας να φάνε παντεσπάνι, αφού δεν είχαν ψωμί. Φράση που έχει αποδοθεί στη Βασίλισσα της Γαλλίας και σύζυγο του Λουδοβίκου 16ου, Μαρία Αντουανέτα.... 

Οι ιστορικοί όμως ισχυρίζονται ότι θα ήταν αρκετά δύσκολο η δήλωση να ανήκει πράγματι σε εκείνη, καθώς γράφτηκε για πρώτη φορά το 1765, στο βιβλίο του Ζαν Ζακ Ρουσώ, «Απολογίες». Η Μαρία Αντουανέτα γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1755, που σημαίνει ότι όταν έγραψε ο Ρουσώ το βιβλίο, η μελλόντικη βασίλισσα ήταν μόλις εννέα ετών και δεν είχε επισκεφτεί ούτε μία φορά τη Γαλλία. 

Ο πρώτος που κατηγόρησε τη Μαρία Αντουανέτα για την παραπάνω δήλωση, ήταν ο δημοσιογράφος Αλφόνς Καρ, τον Μάρτιο του 1843. Η φήμη επικράτησε εύκολα, εξαιτίας του μίσους που έτρεφε ο πεινασμένος λαός της Γαλλίας για τη σπάταλη βασίλισσα. 

Ορισμένοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η έκφραση ήταν δημιούργημα της φαντασίας του Ρουσώ. Άλλοι πιστεύουν ότι η δήλωση ανήκει στην Μαρία Τερέζα, τη σύζυγο του Βασιλιά Λουδοβίκου 14ου, που έζησε έναν αιώνα πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. Παρόμοια έκφραση υπάρχει και στην κινέζικη παράδοση, η οποία αποδίδεται στον Αυτοκράτορα Χούι. Έζησε τον 4ο μ.Χ. αιώνα και όταν του είπαν ότι ο λαός δεν είχε ρύζι να φάει, ο αυτοκράτορας απάντησε: «Γιατί δεν τρώνε κρέας;» 

Έτσι λοιπόν μετα απο αυτές τις αναζητήσεις αποφάσισα να κάνω επιτέλους την πρώτη μου τούρτα με ένα πολυ ιδιαίτερο παντεσπάνι!! Μπέρδεψα 3 συνταγες και ιδού το αποτέλεσμα.

Παντεσπάνι με κακάο, κρέμα ζαχαροπλαστικης στη μέση και από πάνω κλασική αφράτη σαντιγύ (για την προέλευση της σαντιγύ... με άλλη ευκαιρία...!!).

Για το παντεσπάνι

1 φλυτζάνα κακάο

2 φλυτζάνες αλεύρι για όλες τις χρήσεις

1 1/2 φλυτζάνα ζάχαρη

2 κ.γ.σόδα

1 κ.γ.μπέικιν πάουντερ

1 κ.γ. αλάτι

2 βανίλιες

2 αυγά

1 φλυτζάνα αριάνι με μια κουταλιά λευκό ξύδι (αφήστε το για 5 λεπτά!)

1 φλυτζάνα ζεστό νερό

1/2 φλυτζάνα λιωμένο ΒΙΤΑΜ

Για την κρέμα ζαχαροπλαστικής

2 1/2 φλυτζάνες γάλα

1 φλυτζάνα ζάχαρη
6 κ. σ. αλεύρι
2 κ. σ. corn flour

1 κ. σ. βιτάμ (πλακάκι)

2 κρόκους (στο τέλος)

Για την επικάλυψη 

1 μόρφατ

1 φλυτζάνα άχνη

1 βανίλια 

Φτιάχνουμε πρώτα το παντεσπάνι. Χτυπάμε στο μίξερ ζάχαρη και βιτάμ και σιγά σιγά προσθέτουμε εναλλάξ υγρό υλικό και στερεό. Το μείγμα θα είναι κάπως υγρό. Το βαζουμε σε ταψάκι στρόγγυλο και ψήνουμε στους 190 βαθμούς C για 40 λεπτά. Αφού κρυώσει το κόβουμε σε 2 μέρη. Στη συνέχεια φτιάχνουμε την κρέμα ζαχαροπλαστικής. Σε ένα κατσαρολάκι ζεσταίνουμε 1 1/2 φλυτζάνα γάλα και τη ζάχαρη. Στην 1 φλυτζάνα γάλα που κρατήσαμε ανακατεύουμε το corn flour και το αλεύρι πολύ καλά, ώστε να μην έχει σβόλους.  Το ρίχνουμε και αυτό στο κατσαρολάκι. Ανακατεύουμε μέχρι να έχει βελούδινη υφή. Το κατεβάζουμε από τη φωτιά και το βάζουμε σε ένα άλλο σκεύος. Έπειτα προσθέτουμε το βιτάμ. Το αφήνουμε για 1 ώρα περίπου να κρυώσει και στη συνέχεια βάζουμε μια μικρή ποσότητα από την κρέμα μας μέσα στο σκεύος που κρατήσαμε τους κρόκους με προσοχή (πρέπει να είναι κρύα η κρέμα!!!) Και ανακατεύουμε και πάλι...

Και τέλος χτυπάμε στο μίξερ για 5 λεπτά τα υλικά της σαντιγύ...

Και μετά έρχεται η δημιουργική φάση!! Βάζουμε μία στρώση κρέμας μεταξύ των δύο παντεσπανιών και από πάνω τη σαντυγύ. Και διακοσμούμε όπως θέλουμε!!!

Και εις ανώτερα λοιπόν. 

Books… Books… Books…

Τα βιβλία είναι η καθημερινότητα μου...! Λόγω επαγγέλματος φυσικά αλλά...το επάγγελμα που επιλέγουμε να υπηρετήσουμε είναι ανάλογο των κλίσεων και των ενδιαφερόντων μας..

Έτσι, λοιπόν, πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου με ένα βιβλίο στα χέρια. Από τα πρώτα βιβλία που διάβασα ήταν αυτό την Ζωρζ Σαρή "Τα στενά παπούτσια"... Μυήθηκα, ταξίδεψα, ονειροπόλησα, ταυτίστηκα... Ακολούθησαν πολλά βιβλία της ιδίας αλλα και άλλων.. Κάποτε διάβαζα μετά μανίας "Τα πέντε λαγωνικά" - από τα πιο αθώα μυθιστορήματα μυστηρίου ... 

Στην εφηβεία μεταπήδησα σε βιβλία σχετικά με ζητήματα που απασχολούσαν τους εφήβους... "Η εποχή των υακίνθων" ήταν το αγαπημένο μου που με συντρόφευε νοερά για καιρό..  Όπως και η "Γεύση πικραμύγδαλο". Αλλα και το "Μέσα στις φλόγες" της Δ. Σωτηρίου που είχε ως ιστορικό υπόβαθρο την μικρασιατική καταστροφή και την μετέπειτα αναγκαστική προσφυγιά.

Τα καλοκαίρια μεγαλώνοντας τα περνούσαμε οικογενειακώς σε ενα παραθαλάσσιο χωριό για πολλά χρόνια. Ένας μήνας διακοπών ήταν ένας μήνας αναγνωσης βιλίων. Η μαμά μου - η πρώτη διδάξασα - μεταξυ ρούχων και παιχνιδιών προσέθετε και βιβλία. Για εκείνη και για μένα [Α! Και σταυρόλεξα φυσικά...άλλη αγάπη κι αυτή!]. "Μαρα, η χριστιανη σουλτάνα", "Ούτε το όνομα μου" , "Η μπόρα", "Η μεγάλη χίμαιρα" και τόσα άλλα... Ξενόπουλος, Παπαδάκη, Καπάνταη.. 

Όταν το παρελθόν...συγκινεί ευχάριστα!

Τους υδροχόους λένε ότι τους χαρακτηρίζει το αλτρουιστικό πνεύμα. Πάντα θέλουν να βοηθούν τους συνανθρώπους τους... 

5 Ιουνίου είναι η παγκόσμια μέρα του περιβάλλοντος. Σε μια προσπαθεια λοιπόν να στηρίξω την ανακύκλωση  του χορευτικού ομίλου της πόλης έκανα φύλλο και φτερό δύο αποθήκες και ένα πατάρι.

'Ολα μου τα σχολικά χρόνια ήταν στοιβαγμένα σε κούτες και σακούλες αλλά και κάτω από πολύ σκόνη!! Χρειάστηκα 3 ώρες για να γεμίσω 9 τεράστιες σακούλες με βιβλία παλιά - ακόμα και βιβλία της μαμάς μου όταν πήγαινε στο Δημοτικο!!! Φυσικά κράτησα και αρκετά ως ενθύμιο... 

Και κάπως έτσι εντόπισα δύο παλιές αλλά τόσο αγαπημένες συλλογές μου. Χαρτοπετσέτες και κόλλες - αυτές τις αρωματισμένες και ρομαντικές λεπτές κόλλες αλληλογραφίας ή όπως αλλιώς το λένε... Πωπωωωω...! Χρονια πίσω!! Ειδικά οι κόλλες... Η μυρωδιά παραμένει ίδια. Όλως παραδόξως δεν έφυγε! Φάκελοι με παραστάσεις (ασορτί με τις κόλλες), σκληρά εξώφυλλα, μικρά χαρτάκια με παραστάσεις ξαφνικα ξεπήδησαν από το κιβώτιο... και με ταξίδεψαν στην δεκαετία του '90. Τότε που με τις φίλες μου αντάλλασσαμε τις κόλλες... Σου δίνω αυτη.. Δώσε μου εκείνη... Όχι; Ε τότε σου δίνω και κάτι ακόμα... Πόσες διαπραγματεύσεις και επιχειρήματα για να αποκτήσω την πολυπόθητη κόλλα αλληλογραφίας.

Η συλλογή μου αποτελείται απο 18 εξώφυλλα, 41 κόλλες αλληλογραφίας, 36 κόλλες με τον φάκελο τους και 52 μικρά χαρτάκια. Πόση υπερηφάνια!!!

Πωπωωω αναμνήσεις!!

Ριγκατόνι αλά τραπάνι

Η αλήθεια είναι ότι πριν απο λίγο καιρό δεν ευχαριστιόμουν την παραμονή μου στον χώρο της κουζίνας. Δεν είχα διάθεση αλλά πάντα μαγείρευα διαφορετικά πιάτα απο τα ήδη τετριμμένα. Ήταν τότε που “συνάντησα” τον…Τζέιμι Όλιβερ. Ενθουσιάστηκα!! Για ενα χρονικό διάστημα μαγείρευα μόνο τις συνταγές του. Δυσκολευόμουν βέβαια λίγο με τα υλικά του, μια και δεν είχα συνήθησει να τα βρίσκω με ευκολία στα markets. Μετά χαθήκαμε… Και τελευταία ξανά μπήκε στην κουζίνα μου. Αγόρασα και ένα βιβλίο του το οποίο βέβαια περιέχει συνταγες που είχα ήδη παρακολουθήσει στην τηλεόραση. 

Και έτσι μοιραία ήρθε μια συνταγή που παντα προσπερνούσα μια και ένα από τα υλικά δεν υπήρχε ποτέ στο ψυγείο μου. Αντσούγιες…

Κι όμως απογείωσαν την γεύση... Ιδού η συνταγή…

500 γρ. ριγκατόνι

40 γρ. τυρί παρμεζάνα

100 γρ. ολόκληρα ζεματισμένα αμύγδαλα

2 σκελίδες σκόρδο

λίγο μπούκοβο ή 1 φρέσκο τσίλι

2 ματσάκια φρέσκο βασιλικό

4-6 φιλέτα αντσούγιας σε λάδι

450 γρ. ντοματίνια

Το...πράσινο μπαλκόνι!

  

Καλησπέρα!! Επιστροφή μετά από πολλές μέρες αλλά... ας όψονται οι εξετάσεις... Όπως και να ‘χει το καλοκαιράκι ειναι προ των πυλών και εγώ αξιώθηκα επιτέλους να συμμαζέψω λιγο το μικρό μου μπαλκόνι.

Το σπίτι μας μπορεί να χαρακτηριστεί και σπίτι των ανέμων. Δίπλα ακριβώς κυλάει το ποτάμι της πόλης με το βουνό να ξεπροβάλει. Έτσι όλο τον χειμώνα ο αέρας έφερνε καθημερινά φύλλα και χώμα... Όσο και να το καθάριζα την επόμενη μέρα το έβρισκα και πάλι άνω κάτω.

Είχαμε ανάγκη λοιπόν (και το μπαλκόνι και εγώ) μια ολική μεταμόρφωση. 

Πρώτο βήμα: βάψιμο ενός ξύλινου επίπλου για τις γλάστρες. 

Αυτό το όμορφο επιπλάκι λοιπόν, υπάρχει στο μπαλκόνι μας τουλάχιστον 3 χρόνια. Οι καιρικές συνθήκες το έφθηραν και άρχισε να φεύγει το χρώμα του. Οπότε ήταν απαραίτητο να το βάψω… Χρονοβόρα διαδικασία αλλά τελικά έγινε όμορφο - πολύ καλυτερο από ό, τι θα περίμενα. 

Πλέον έχει πάρει τη θέση που του αρμόζει ..! 

Δεύτερο βήμα: αγορά λουλουδιών! Το καλυτερο μου!! Διμορφοθήκες, γιασεμί, φράουλες, ελιές, γαρυφαλλιές (πολλές!!), λεπτόσπερμα, πυξάρι και μυρωδικά (βασιλικός, μέντα, δυόσμος) έπρεπε να μεταφυτευτούν και να μπουν σε μεγαλύτερες γλάστρες. Η διαδικασία κουραστική και “βρώμικη”. Το μπαλκόνι γέμισε χώματα γλάστρες και φύλλα.

Βάφοντας γυάλινα μπουκάλια!

Μια ηλιόλουστη μερα απολάμβαναμε οικογενειακώς την ηρεμία της θάλασσας και την κουβεντούλα με φίλους σε ενα πολύβουο καφε δίπλα στο λιμάνι... Τρώγαμε παγωτό και πίναμε παγωμένο τσάι... Το τσάι κατέφθασε σε πολύ όμορφα γυάλινα μπουκάλια... Εεεεε δεν μπορούσα παρά να τα αποθήκευσω ώστε να σκεφτώ πως θα τα αξιοποίησω…

Περνούσαν οι μέρες και τα μπουκάλια στο ίδιο σημείο... Οι υποχρεώσεις και οι δουλειές δεν επέτρεπαν χαλάρωση και δημιουργία. Ώσπου μια μερα εντόπισα στο pinterest μια καταπληκτική ιδέα ... http://enelcajondeltocador.blogspot.com.es/2013/08/diy-decoracion-con-botes-de-cristal.html

Αγόρασα, λοιπόν, τα απαραίτητα και ξεκίνησα!!! 

Χρειάστηκα βαφές σε διάφορα απαλά χρώματα (ειδικά για γυαλί), ένα πινέλο, πολύ λίγο νερό, και φυσικά τα μπουκάλια μου!!!

Αφού τα καθάρισα καλά από τις ετικέτες έριξα μικρή ποσότητα από την βαφή και λίγες σταγόνες νερό μέσα σε μπολάκια κι ανακάτεψα.

Πρωτομαγιά πλάι στο ποτάμι..

Ο μήνας μας ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο φέτος. Καλή παρέα, κουβεντούλα, συμπόσιο και μαγευτική θέα… 

Ο δρόμος, λοιπόν, μας έβγαλε σε μια καταπληκτική τοποθεσία πλάι στον ποταμό Νέστο, ένα από τα 5 μεγαλύτερα ποτάμια της Ελλάδας. Φυσικό σύνορο Μακεδονίας και Θράκης, Ν. Ξάνθης και Ν. Καβάλας.  

Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και πολλά υποσχόμενη. 

11 φίλοι, αφού εφοδιαστήκαμε με τα απαραίτητα (ποτά, φαγητά, τραπεζάκια, καρέκλες και ό,τι άλλο χρειαζόμασταν) συναντηθήκαμε το πρωί σε ενα καταπράσινο μέρος. Η πρόσβαση ήταν σχετικά εύκολη, κυριολεκτικά μέσα στη φύση. Κατά μήκος της διαδρομής υπήρχαν μελίσσια...πολλά μελίσσια! 

Όμορφες γλαστρούλες και φαναράκια για το μπαλκόνι!

Επιτέλους μπορούμε να πούμε ότι η άνοιξη κατεύθασε!! Αργοπορημένη μεν, ηλιόλουστη δε. Η διάθεση είναι ανεβασμένη!! Αλλά και η όρεξη για κατασκευές... Όλο τον χειμώνα το μπαλκόνι μας ήταν έρμαιο των άσχημων καιρικών συνθηκών. Βροχή, αέρας, χαλάζι, ενίοτε και χιόνι. Οι γλάστρες απομακρύνθηκαν, με όποια λουλούδια άντεξαν, σε πιο ζεστό μέρος. Τα τραπεζάκια και οι καρέκλες μπήκαν στην αποθήκη. Τα κεριά και τα διακοσμητικά καταχωνιάστηκαν. 

Όμως τώρα είναι η ώρα να τοποθετηθούν και πάλι, ώστε να συντροφεύσουν τις ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές μας μέρες. 

Για αρχή, λοιπόν, μπορούμε με μεράκι να φτιάξουμε μια όμορφη γλάστρα με ό, τι πιο απλό.. 

Ξύλινα μανταλάκια και κουτί από τυρί. Για να δούμε… 

Ένα μικρό πάρτυ ονομαστικής εορτής!

Τα γενέθλια και κυρίως οι ονομαστικές εορτές είναι μέρες που όλοι οι φίλοι και οι συγγενείς θα έρθουν στο σπίτι να ευχηθούν. Η προσμονή για την μέρα του πάρτυ είναι έντονη και η απορία κάθε χρόνο η ίδια - “Τι θα ετοιμάσουμε για να τους προσφέρουμε? “Τι να φτιάξουμε που να ταιριάζει σε ολα τα γούστα και να 'ναι και πεντανόστημο?”; 

Έτσι λοιπόν και φέτος. Κυριακή ήταν η… μεγάλη μέρα!! Από την Τρίτη, λοιπόν, έπεσα σε περισυλλογή. Ποιο θα ‘ναι το μενού;;;

Σίγουρα πρέπει να ακολουθήσω τον σίγουρο δοκιμασμένο δρόμο αλλά να υπάρξει και η πινελιά του νέου και του διαφορετικού. Μετά από ώρες σκέψης, μετά από πολλά περιοδικά και βιβλία που κατέβηκαν από τα ράφια και διαβάστηκαν...ο κύβος ερρίφθη!  Έτοιμο το μενού:

Κέικ με σιρόπι κακάο

Πιτσάκια

Κέικ καρότου

Σκαντζόχοιρος (κορμός με μπισκότα)

Κουλουράκια με μαρμελάδα

Το Σαββατο φυσικά ήταν η μέρα που έγιναν τα ψώνια. Ζάχαρη, αλεύρι, γάλα, μπισκότα, κουβερτούρες, κασέρια, σφολιάτες και τόσα άλλα... Το ψυγείο γέμισε και ο πάγκος άδειασε για να υποδεχτεί ταψιά και ζύμες.

Την Κυριακή το πρωί καταστρώθηκε το σχέδιο. Πρώτα θα γινόταν ο σκαντζόχοιρος μια και έπρεπε να μπει για κάποιες ώρες στο ψυγείο. Καβουρντισμένα αμύγδαλα έγιναν τα φυσικά του όπλα, πράσινο χρωματισμένο ινδοκάρυδο έγινε το χορτάρι και στρογγυλά σοκολατάκια μετατράπηκαν σε λουλούδια. Φαντασία να υπάρχει…

Γλυκά παξιμαδάκια

Ο υγιεινός τρόπος διατροφής έχει γίνει πια κανόνας. Η ευρυματικότητα είναι αξιομνημόνευτη και ξεπερνά τις προσδοκίες. Έτσι οι συνταγές είναι ιδιαίτερες και οι συνδυασμοί που γίνονταιι… ευφάνταστοι! Όλοι ψάχνουμε το διαφορετικό και σκαρφιζόμαστε νέες απολαύσεις. 

Έτσι και αυτά τα γλυκά παξιμαδάκια. Μυστικό τους η δημιουργικότητα και η διαφορετικότητα. Σπόροι, καρποί με μεγάλη διατροφική αξία και εσπεριδοειδή!! 

Κάν΄τε την και δε θα χάσετε. Μπορούν να σας συντροφέψουν στη δουλειά, στην βόλτα, στον απογευματινό σας καφέ ή στο τσάι σας, με μαρμελάδα ή μέλι!! Η επιλογή δική σας!!

Υλικά:

7-8 φλυτζ. αλεύρι  

1 φλυτζ. ζάχαρη (ή και λιγότερη αν θέλουμε)

1 φλυτζ. τριμμένα καρύδια, ηλιόσπορους, κολοκυθόσποορους, goji-berries

1 φλυτζ. ελαιόλαδο 

2 φλυτζ. χυμό πορτοκάλι

ξύσμα ενός πορτοκαλιού

1 κ. γλ. μπέικιν

1 κ. γλ. σόδα

5 κ. γλ. κονιάκ

1 κ. γλ. γλυκάνισος

Βόλτα στην Πρέβεζα…

Χριστός ανέστη! Χρόνια πολλά σε όλους!!

Οι γιορτινές μέρες μας έφεραν κοντά στους αγαπημένους μας. Η Μεγάλη Εβδομάδα μας οδήγησε στις εκκλησίες και τελικά Μεγάλο Σάββατο βράδυ γιορτάσαμε μεγαλειωδώς την Ανάσταση. Αβγά, ψητά και σαλάτες είχαν την τιμητική τους!  

Εμάς η Κυριακή του Πάσχα μας επιφύλασσε ένα μικρό ταξιδάκι στην Πρέβεζα, μια πόλη 20.000 κατοίκων η οποία ιδρύθηκε μετά την παρακμή της αρχαίας Νικόπολης. Αρχικά ήταν ενα ψαροχώρι το οποίο γνώρισε πολλούς δυνάστες - τουρκοκρατία, ενετοκρατία, γαλλοκρατία και ξανά τουρκοκρατία. Όλα αυτά ως το 1912…

Οι δρόμοι κοντά στο λιμάνι είναι στενοί και πλακόστροτοι. Τα δέντρα και τα λουλούδια αγκαλιάζουν τα σπίτια. Η Παλιά Πόλη, με τα σπίτια του 19ου και 20ου αιώνα, συνδυάζοντας στοιχεία ηπειρώτικης και οθωμανικής αρχιτεκτονικής με χαρακτηριστικά μπαρόκ των Ιόνιων νησιών καθώς και νεοκλασικά, δίνει μια ζωντανή εικόνα της Παριζιάνικης κοινωνίας εκείνης της εποχής.

Το κάθε στενό επιφυλάσσει στον επισκέπτη κάτι ξεχωριστό…

Τα πιο πετυχημένα πασχαλινά τσουρέκια…!

Πραγματικά!! Όταν το σπίτι μυρίζει γλυκά είναι το κάτι άλλο!!! Και μάλιστα όταν μοσχοβολάει τσουρέκι...είναι τέλεια!! Χθες λοιπόν επιδοθήκαμε στην παρασκευή τσουρεκιών!!

Χρόνια τώρα κάθε Μ. Δευτέρα τρεις γενιές γυναικών φτιάχνουμε τα παραδοσιακά μας τσουρέκια. Η γιαγιά, η κόρη κι εγγονή...! Υπέροχη συνήθεια και σίγουρα...ανεκτίμητη!! Όσες δουλειές κι αν έχουμε, όσο κουρασμένες κι αν είμαστε το ραντεβού ειναι αδιαπραγμάτευτο!!

Πρωί πρωί λοιπόν ξεκίνησε το μέτρημα. Μπαχαρικά, σκληρό αλεύρι, αυγά, βούτυρο, ζάχαρη. Διαφωνίες, συζητήσεις, γέλια... Και αφού ολα ζυγιστούν έρχεται η ώρα του ζυμώματος στην παραδοσιακή και παλιά σκάφη της γιαγιάς. Κουραστικότατη διαδικασία αλλά βασική για το υπέροχο αποτέλεσμα. Και μετά... ζέστη, "φάσκιωμα" της σκάφης με τη ζύμη και φούσκωμα...φούσκωμα... Αναμονή. Ξανά γέλια, συζητήσεις, ιστορίες.  Ώσπου η ζύμη τετραπλασιάζεται και σχεδόν ξεχειλίζει. Τότε δίνεται το έναυσμα για το πλάσιμο σε πλεξούδες... Εκεί αναλαμβάνει η επόμενη γενιά... Η κόρη... Είναι δύσκολη διαδικασία. Θέλει μέθοδο και υπομονή. 

Νηστίσιμα μηλοπιτάκια

Μια μέρα ακόμα κι έφτασε η Μεγάλη Εβδομάδα… Οι προετοιμασίες έχουν ξεκινήσει. Το μενού για τις γιορτινές μέρες ετοιμάζεται και τα γλυκά φτιάχνονται… Μια εβδομάδα έμεινε ακόμα για την Κυριακή του Πάσχα. 

Μέχρι τότε όμως ας αρκεστούμε σε ένα ελαφρύ και νόστιμο γλυκό με ελάχιστη ζάχαρη (για όσους την αποφεύγουν). Τα νηστίσιμα και τραγανά μηλοπιτάκια. Μικρά αλλά τόσο εύγευστα!! Αξίζει να τα δοκιμάσετε… 

mmmm...Pizza!!!

Pizza. Ένα από τα πιο κλασικά και αναγνωρίσιμα εδέσματα. Την έχουμε συνδέσει με την Ιταλία και δικαίως, αλλά η αλήθεια είναι ότι Έλληνες, Αιγύπτιοι και Βαβυλώνιοι έθεσαν τις βάσεις της.  

Πάντως, για πρώτη φορά σε γραπτή μορφή, εμφανίστηκε το 1000 μ.Χ., με τη μορφή  της λέξης σε ναπολιτάνικη διάλεκτο picea ή piza, και πιθανότατα αναφερόταν στον τρόπο που η  καυτή πίτα βγαίνει από τον φούρνο. Μέχρι τον 16ο αιώνα η ντομάτα ήταν άγνωστη στην Ιταλία και η πίτσα δεν περιείχε σάλτσα. Επίσης, το δεύτερο βασικό συστατικό της σημερινής πίτσας, η μοτσαρέλα, εμφανίστηκε στην ιταλική κουζίνα μόλις τον 19ο αιώνα!

Η πρώτη “μοντέρνα”, λοιπόν, πίτσα αποδίδεται στον φούρναρη Raffaele Exposito από την Νάπολη. Το 1889 το “Esposito of Pizzeria di Pietro” (το οποίο υπάρχει ακόμα με την ονομασία “Pizzeria Brandi”) έφτιαξε μια πίτσα ειδικά για την επίσκεψη του Ιταλού βασιλιά Umberto I και την βασίλισσας… Μargherita.  Τότε, λοιπόν, κάνοντας μια παραλλαγή της κλασικής πίτσας alla marinara πρόσθεσαν μοτσαρέλα και βασιλικό δίνοντάς της έναν “πατριωτικό” χαρακτήρα. Γιατί; Γιατί τα χρώματα της Ιταλικής σημαίας - πράσινο, άσπρο, κόκκινο - αντικατοπτριζόταν στα βασικά υλικά της - βασιλικός, μοτσαρέλα, ντομάτα. Και προς τιμήν της βασίλισσας, η οποία ενθουσιάστηκε με το αποτέλεσμα, έλαβε το όνομά της… 

Η ζύμη, λοιπόν, πρέπει να είναι τραγανή και λεπτή. Να μην μας φουσκώνει και να την απολαμβάνουμε ευχάριστα. 

Πειραματίστηκα, έψαξα, δοκίμασα και τελικά βρήκα την τέλεια ζύμη!!

Ιδέες για το πρώτο γεύμα της ημέρας

Κάθε πρωί το ξυπνητήρι είναι αμείλικτο. Στις 7:45.. έγερσις!! Και έπειτα η ίδια πάντα απορία… Τι να φάμε άραγε σήμερα για πρωινό?

Μια παροιμία λέει “To πρωί να τρως σαν βασιλιάς, το μεσημέρι σαν πρίγκιπας, και το βράδυ σαν ζητιάνος”. Εύκολο να το λές, δύσκολο να το τηρείς. Ο σύγχρονος ρυθμός ζωής μας συνεπαίρνει και δεν μας αφήνει περιθώρια αργοπορίας και καθυστέρησης. Η ώρα περνάει, οι δουλειές πρέπει να γίνουν, οι υποχρεώσεις να τακτοποιηθούν. Και αυτό επαναλαμβανόμενο για μέρες… 

Παρόλα αυτά είναι γεγονός ότι ένα καλό πρωινό δίνει ενέργεια στον οργανσμό μας και μας γεμίζει όρεξη και διάθεση, ώστε να ανταπεξέλθουμε στην απαιτητική καθημερινότητα. Ταυτόχρονα, επέρχεται ευφορία ψυχική, συναισθηματική, πνευματική και σωματική. Οι ειδικοί προτείνουν ενα θρεπτικό γεύμα που θα περιλαμβάνει πρωτείνη, δημητριακά και φρούτα. Όχι όλα μαζί βέβαια!! 

Κάποιοι λαοί, όμως, έχουν τις δικές τους…παραδοσιακές προτιμήσεις και επιλογές.

Στην Αγγλία το γνωστό πλέον “English breakfast” περιλαμβάνει αυγά, μπέικον, λουκάνικα (λίγο βαρύ για τις δικές μας συνήθειες…).